Na początku tego roku polecieliśmy do Brazylii. Mam w zwyczaju, że wstaję przed wszystkimi domownikami, żeby poczytać. Różnica jest tylko taka, że w Brazylii siadam na tarasie w dżungli i słucham oceanu. Pewnego poranka zauważyłam niezwykłe stworzenie. Kolorowe, maleńkie, jakby wyfrunęło z baśni. Gapiłam się oniemiała. To był koliber. Teściowa powiedziała mi, że jeśli wystawimy wabik w postaci nektaru, kolibry zaczną nas odwiedzać. Nie miałam wtedy najmniejszego pojęcia, że kolibry są tak towarzyskie, że kiedy przyzwyczają się do człowieka, bez problemu potrafią usiąść na dłoni. Kolibry mają pamięć absolutną i potrafią przelecieć bez odpoczynku 800 kilometrów. W moim sercu na zawsze mają szczególne miejsce. To od nich zaczęła się moja fascynacja ptakami. W tym roku nauczyłam się o ptakach więcej niż przez całe dotychczasowe życie. Wiosnę i lato spędziłam ukryta w krzakach z lornetką. Bez problemu rozpoznaję odgłosy trznadla, potrzosa czy makolągwy. Coraz częściej potrafię poznać osobniki po kształcie i sposobie lotu. A to dopiero początek tej wielkiej przygody. Kolibrowi, ptakom i lasowi chciałam oddać cześć tą odsłoną kalendarza. 2025 rok przyniósł mi coś, czego zupełnie się nie spodziewałam – totalną fascynację przyrodą, która daje mi w życiu największą radość. Zaczęło się od maleńkiego kolibra. I takich małych wielkich odkryć życzę Wam w 2026 roku.